Κατηγορία: ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ
Μια εξαίρετη πρωτοβουλία ανέλαβε ο Πολιτιστικός σύλλογος του χωριού. Η ιδέα ήταν του ανεξάντλητου σε ιδέες προέδρου του συλλόγου μας. Να αναβιώσει η πλατεία του ιστορικού πλάτανου που τόσα χρόνια βρισκόταν εγκαταλειμμένη και να τοποθετηθεί εκεί μικρή παιδική χαρά αλλά και να πραγμα τοποιούνται εκδηλώσεις πολιτιστικού πε ριεχομένου.
Με μεγάλη προσέλευση κόσμου γιορτάστηκε στο Μοναστήρι της Σιδερόπορτας Καρβελίου η εορτή της Αποδόσεως της Κοιμήσεως της Παναγίας, στην μνήμην της οποίας είναι αφιερωμένο το Μοναστήρι αυτό. Φέτος συνέπεσε ο εορτασμός με ημέραν της εβδομάδος Κυριακή και έτσι δεν εμποδίστηκαν οι προσκυνητές από τις επαγγελματικές τους ασχολίες.
Οι φραγκολεβαντίνοι αλλά προπαντός οι ..γκρεκολεβαντίνοι, εν αγνοία και χονδροειδώς,…
Μισός χορός μισή και η ψυχή μας, κι απ’ τα τσιγάρα να’ ναι ομίχλη ο καπνός…… ………Γιατί……Ο Ζεϋμπέκικος είναι χορός μοναχικός με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν θέλει να βλέπει κανέναν. Δικός του ο πόνος, ξέρει τον τρόπο να εκτονωθεί και δεν επιζητεί τον οίκτο. Δεν θέλει συνοδούς και παλαμάκια (ο πόνος και το πάθος του άλλου δεν αποθεώνονται). Κινείται σε μικρό χώρο (δεν απλώνει τη συμφορά του), άλλοτε λυγάει το κορμί (από το βάρος της θλίψης) και άλλοτε το ορθώνει (ο χορός τον στυλώνει, του αναπτερώνει το ηθικό). Πότε-πότε κλείνει τα μάτια (να μην βλέπει τίποτα,) την άλλη στιγμή τα μισανοίγει (να βεβαιωθεί ότι ζει). Μερικές φορές σηκώνει τα χέρια σαν φτερούγες (να πετάξει θέλει πάνω από τα ανθρώπινα προβλήματα), και άλλες στέκεται με τα χέρια ανοικτά (σαν σταυρωμένος). Στον αφανέρωτο πόνο του πέφτει κάτω με τα γόνατα και παίρνει ανάλιες (ζητάει βοήθεια από τη μάνα-γη), ισορροπεί ελάχιστα στο ένα πόδι (σε μια ισορροπία όλη του η ζωή), χτυπάει με την παλάμη του τη γη (ν’ ανοίξει να μπει μέσα). Όταν κάνει στροφές-κύκλους, τις κάνει σχεδόν πάντα απ’ τ’ αριστερά (αντίθετα από τον αέναο κύκλο της Γης, αντίθετα από τον καθωσπρεπισμό και τη Γήινη τάξη), και μόνο λίγες φορές απ’ τα δεξιά (σπάνια αποδέχεται και υπακούει στη νομοτέλεια). Κύκλους κάνει γύρω από τον εαυτό του (κρατάει τον πόνο και το πάθος μέσα και δεν το βγάζει έξω, δεν το εξωτερικεύει). Μερικές φορές οπισθοχωρεί με βήματα πίσω, μα σύντομα αλλάζει ρότα και πάει μπροστά (όπως στην καθημερινότητα πότε πάνω πότε κάτω, πότε πίσω πότε μπροστά). Αν κάποια στιγμή χτυπήσει τη φτέρνα του το κάνει για να βεβαιωθεί ότι ζει (ότι δεν έφαγε ακόμα το προθανάτιο βέλος και ότι εξακολουθεί να μένει άτρωτος και αθάνατος). Κάποτε, προτού σηκωθεί να χορέψει, χύνει λίγο από το κρασί του στη γη (σπονδή στις χθόνιες θεότητες αλλά και μήνυμα στους συγγενείς του Κάτω Κόσμου «πεθαίνω περιμένετέ με, ένα χορό ακόμα κι έρχομαι»). Κι όταν τελειώσει μένει εκεί, «στον τόπο». Δεν ξέρει αν πρέπει να συνεχίσει σαν άνθρωπος ή αν έγινε φασματικό όν. Νιώθει μόνο ότι «τελετούργησε», ότι τα έκανε όλα με μ …………..Σ’ ένα ζεϋμπέκικο πιασμένη η ζωή μας, ένα ζεϋμπέκικο ολόκληρο το βιός.
ΖΕΥΜΠΕΚΙΚΟΣ Χίλια εννιακόσια εβδομήντα έξι στην Πανόρμου, πέντε τραπέζια, δέκα ανθρώποι και απόλυτη σιωπή, ένα μπουζούκι τρίχορδο και μια φωνή επ’ ώμου, μοναχική πορεία μας καθόρισαν, κι απλή. Μισός χορός μισή και η ψυχή μας κι απ’ τα τσιγάρα να’ ναι ομίχλη ο καπνός, σ’ ένα ζεϋμπέκικο πιασμένη η ζωή μας,…
Ο σύλλογος Αλαγονίων Καλαμάτας πραγματοποίησε εκδρομή εκπαιδευτικού χαρακτήρα στην Αρχαία…